Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie

Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie to niewątpliwie najpiękniejsza jaskinia w Polsce, obowiązkowy punkt wycieczek w Kotlinę Kłodzką. Nie ma co się rozpisywać o niej - w necie znaleźć można sporo informacji na jej temat, także doczekała się kilku książek, albumów i opracowań naukowych.

W skrócie za Wikipedią:
Jaskinia Niedźwiedzia – najdłuższa jaskinia całych Sudetów, położona w Masywie Śnieżnika, w dolinie Kleśnicy, w pobliżu wsi Kletno. Odkryta podczas eksploatacji kamieniołomu marmuru w 1966 roku, w obrębie wzniesienia Stroma (1166 m n.p.m.).

Warto wspomnieć, że jaskinia ciągle się "powiększa" za sprawą aktywnie działających speleologów, którzy pokonują kolejne zaciski, zagruzowane korytarze i docierają do nowych partii. Odkrycie sprzed dwóch lat odbiło się głębokim echem nie tylko w środowisku grotołazów ale i w mediach, a to za sprawą ogromnej komory - Sali Mastodonta - niewątpliwie zasługującej na to miano. Komora ma 100m długości, 40m szerokości i 30m wysokości a zdobi ją bogata szata naciekowa. Mało tego - ponoć dalej znajdują się kolejne drożne partie, które otwierają przed speleologami swoje oblicze...

Kamieniołomy w Strzeblowie

Strzeblów - jedna z najstarszych osad u podnóża Ślęży. Wokół wsi już wiele lat temu rozwinęło się górnictwo skalne. W okolicy jest kilka kamieniołomów, które eksploatowały (część nadal czynna) granity. Najbardziej znany nieczynny kamieniołom, położony tuż przy drodze Sobótka-Chwałków, najbliżej masywu Ślęży (kłm. "Kantyna", J. Szmaragdowe). Jest to podłużne wyrobisko około 200 x 60 m, gdzie wysokość ścian sięga 20 metrów. W całości jest zalany, a wg informacji płetwonurków głębokość w niektórych miejscach sięga 32 m. Pokopalniane jezioro stanowi lokalną atrakcję - w ciepłe, letni weekendy "plażuje" tutaj dość sporo miejscowych ludzi, którzy często urządzają sobie skoki z pionowych ścian kamieniołomu. Także jest to dobre miejsce do nurkowania oraz wspinaczki - w północnej części, ściana kamieniołomu upada na niewielką półkę skalną, położoną ponad lustrem wody i poprowadzono oraz ubezpieczono kilka dróg wspinaczkowych.
Tuż za ścianą znajduję się kolejny kamieniołom, ten już czynny. Wyrobisko robi wrażenie, gdyż, jest znacznie głębsze (ok. 100 m), a nad nim górują stalowe konstrukcje wyciągów linowych, służących do wynoszenia bloków granitowych z dna kamieniołomu.

Szklarska Poręba - sztolnia poszukiwawcza uranu

Okolice Wysokiego Grzbietu i Zakrętu Śmierci kryją w sobie co najmniej kilka sztolni - najbardziej znane są wyrobiska niewielkiej kopalni pirytu Friedrich Wilhelm, natomiast trudno szukać informacji na mapach turystycznych czy w przewodnikach o innym systemie sztolni, wydrążonych po wojnie. Poniżej Zbójeckich Skał, w okolicach tunelu kolejowego, dostępne są dwie sztolnie - pozostałości po poszukiwaniach uranu - nazwane przez pewien duet eksploratorów jako Sztolnia z Podziałką I / II. Faktycznie, na ociosach sztolni pozostały ślady w postaci pionowych pasów farby wraz z oznaczeniem kolejnych 10-cio metrowych odcinków liczonych od wejścia.
Sztolnia poniżej torów, na wschód od domu wypoczynkowego to prosty chodnik o długości 135m i z dwiema bocznymi odnogami o łącznej długości 79m. 
Pod względem geologicznym obszar na którym zlokalizowane są oba obiekty należy do jednostki zwanej blokiem karkonosko-izerskim a w tym miejscu przebiega strefa kontaktu intruzji granitoidowej Karkonoszy oraz skał osłony krystalicznej, która reprezentowana jest tutaj przez hornfelsy (skała metamorficzna zmieniona kontaktowo). W chodnikach można obserwować oba typy skał - zarówno granit karkonoski jak i hornfelsy kordierytowo-andaluzytowe. Granity charakteryzują się dużą różnorodnością od równoziarnistych po charakterystyczne tekstury porfirowate z dużymi kryształami skaleni. Miejscami także można trafić na utwory żyłowe jak pegmatyty czy aplity, oraz partie wzbogacone w mieniące się w ociosach łyszczyki - najczęściej biotyt, który tworzy szliry. Żadnej bogatszej mineralizacji tutaj nie stwierdzono, natomiast w literaturze (rejon Zbójeckich Skał) podaje się występowanie szeregu minerałów w obrębie żył pegmatytowych. Są to głównie kruszce (arsenopiryt, bizmut, wolframit, hematyt, piryt, chalkopiryt) oraz obok skałotwórczych skaleni, kwarcu i biotytu skupienia epidotu, hornblendy i cyrkonu. 
Sztolnia przyjemna, choć sporo w niej zgniłej obudowy, a miejscami strop niezbyt stabilny. Wody niewiele w początkowej części sztolni i obeszło się bez kaloszy (dobre trekinki wystarczyły) co nie znaczy, że w okresach deszczowych poziom wody będzie taki sam. 

Lokalizacja:
http://maps.geoportal.gov.pl/webclient/default.aspx?crs=EPSG%3A2180&bbox=257891.921875,336835.4296875,258695.046875,337692.4609375&variant=RASTER

Sztolnia znajduję się jakieś 100m za domem wypoczynkowym, ponad niewielką hałda w lesie.
W zapadlisku powyżej hałdy znajduje się niewielki otwór wejściowy do sztolni 

FILM ZE SZTOLNI

 Wejście

 Początkowy odcinek z zachowaną drewnianą obudową

 

w okolicach 50-60m sztolni trafiamy na większą komorę z dnem usłanym blokami skał do wysokości ok. 2-2,5m - komora powstała wskutek odspojenia się części skał ze stropu (wcześniejsze opracowania o tym nie wspominają, więc jest to raczej nowa sprawa).
Wyraźnie widać tutaj strefę uskokową, przecinająca sztolnię na ukos, a w ociosach sztolni, na powierzchni uskoku zauważyć można kilkumilimetrowej grubości warstewkę ilastej masy, co na pewno sprzyja łatwemu odspajaniu się skał w tym miejscu.  

Hornfels

  żyła pegmatytu w bocznym chodniku - zbudowana prawie w całości ze skalenia z przerostami pismowymi kwarcu - niestety słabo wyraźnymi, oba minerały o podobnym odcieniu nie dają wyraźnego kontrastu 

Granit porfirowaty

Sokołowsko - dawne san. Grunwald

Sokołowsko (Görbersdorf) - niewielka wioska położona w malowniczej kotlinie w Górach Suchych (G. Kamienne). W połowie XIX w. z inicjatywy dr Hermana Brehmera uruchomiono tutaj uzdrowisko oraz pierwsze na świecie specjalistyczne sanatorium dla gruźlików (1861/62 r.). Okazały budynek sanatorium, po wojnie nazwany Grunwald, jest niewątpliwie jednym z najpiękniejszych budynków na Dolnym Śląsku. Na uwagę zasługują liczne zdobienia, balkony, wieżyczki czy wykusze. Budynek prezentuje styl neogotyku z delikatnymi wpływami stylu orientalnego. Aktualnie te dawne sanatorium, mimo że wygląda na ruinę, ma szansę na drugą młodość. Od 2007 jest w rękach Fundacji Sztuki Współczesnej In Situ, która powoli remontuje budynek i planuje w niej utworzenie Międzynarodowego Labolatorium Kultury.